VRIJDAG 14 MAART

De eerste chemo-kuur zit erop, bijgevolg houdt het verloop van de witte bloedcellen ons op dit ogenblik niet zo intens meer bezig. Dagelijks kan hun aantal wat op en neer gaan, maar het vinden van een wit speelkameraadje is niet zo’n sinecure meer. Angelique heeft nu wat last van jeuk (als gevolg van de chemo) maar daar bestaan er afdoende zalfjes voor. Ook bezorgt het vele liggen haar wat ongemakken, vandaag heeft ze dan ook al haar hometrainer eens uitgeprobeerd. Gisteren genoot ze van een zakje bloed,  fris, rechtstreeks uit de frigo…

Over koersen en bloed gesproken. De Peet zal een tijdje afzijdig blijven uit het wielerpeloton, zijn concurrenten slaken wellicht een zucht van opluchtig maar wee o wee van zodra ik mijnen Willier terug bespring (voor dat machinetje zullen het nu ook ongewone tijden zijn). Mijn comeback zal verwoestend zijn.  Iemand vroeg me reeds of ik een bloedzakje kon bemachtigen voor een goed doel , als je weet dat Luchio dit vroeg , weet je intussen ook het doel…

In Angeliqueskes kamer werd de temperatuur intussen wat hoger geplaatst met dank aan de plaatselijke installateur… Chauffage Declercq voor alle duidelijkheid.

Naast de harde realiteit van de vorige week is er weinig tot geen plaats voor dromen, maar tussen de donkere wolken piept er nu en dan een zonnestraaltje, dat dag na dag intenser wordt. Ver vooruitblikken durven we nog niet, maar bang wat morgen zal brengen zijn we niet meer.

Gisteren werden de webcams uitvoerig getest en goedgekeurd. Lauraatje  schrok aanvankelijk van mama te zien op het scherm en wilde naar mama komen, maar de traantjes droogden al snel op en er werd kwistig met handkusjes rondgestrooid. Papa moest nog een “toren maken” en onder goedkeurend toezicht van mama werd ook het interieur aandachtig bestudeerd.